In tijden dat het niet lekker gaat, moet ik pas weer aan hem denken. Vanuit een vergeten hoekje komt hij tevoorschijn.
Ik voel me rusteloos, angstig om alles en niks, en ben de hele tijd op mezelf aan het mopperen.
Een terugval, dus, weer eens.
Troost put ik uit mijn dagelijkse wandelingen in de buurt, en uit zijn stem. Ik hoor hem elke dag minstens een kwartier. Als een junk zuig ik zijn woorden op. Gesproken in onvervalst Vlaams accent. Hij leidt me. Ik zit als een berg, of als een bloem, ik lig als een uitgestrekt meer. En ik adem met aandacht.
Tot de mindfulness-lessen weer hun effect hebben. En ik hem weer vergeet: psychiater Edel Maex.
Tot later.
Weer wat geleerd.
@Levja, het zijn levenslessen, en toch vergeet ik ze keer op keer.
Melatonine weer in balans. In dit schrijven neemt het woord junk wel een bijzondere plaats in. Een beetje contradictie in terminus met mindfulness.
@Mien, ja dat is waar, echte mindfulness is geen junkfood!
Lisette, de stem van mijn app is niet van Edel Max maar verder komt het me erg bekend voor.
@Alice, mooi, want gedeelde rust is dubbele rust!
Ik begrijp dat je houvast eraan had.
@José, dat klopt, maar het is moeilijk dat dan ook vast te houden dus.