‘Eenling, Eenling, vieze Eenling.’
Ze zijn altijd met zijn tweeën. Identieke gezichten die haar zelfs in haar dromen niet met rust laten. Een tweekoppige duivel. De werkelijkheid altijd nog net iets erger dan de droom.
Sanne heeft geleerd dat vluchten niet mogelijk is en vechten te veel pijn doet.
‘Kom dan! Sla maar. Als je niet slaat dan pakken we je.’
Ze weet niet wie er boven op haar zit en wie degene is die haar tas leegschudt boven de sloot. Sanne kijkt naar zichzelf van een afstandje net als in haar droom. In haar hoofd de stem van juf.
‘Ga jij maar bij de tweeling zitten, Sanne. Misschien word je dan minder dwars. Neem een voorbeeld aan die engeltjes.’


Indringend. Een trauma voor het leven. Misschien nog indringender wanneer geschreven in de o.t.t.
Dank je wel voor de tip, Ewald. Ik heb het aangepast.
Zeker opgeknapt. Bij mijn eigen stukjes ervaar ik dat vaak ook. Soms schrijf je ongemerkt in de verleden tijd, zonder goede aanleiding.
De ouders van die tweeling en de juf hebben dringend een opvoedcursus nodig. Actueel stukje.
Meeslepend.
Goed neergezet. Voor de HP een tweekoppige duivel, voor de juf twee engeltjes.
@Nyceway. Mooi en indringend. <3