Hallo? Hallo?! Daar is ze, hoor je dat? Ze loopt op blote voeten. Is het avond, is het nacht? Schijnt de ochtendzon naar binnen? Wacht!
Hallo? Zoek je mij? Je ritselt zo dichtbij, is het tijd dan eindelijk, tijd?
Nee, nee, niet weggaan! Hé!
Wel godverchristustiefuszooi!
Och, wat een ongehoorde woorden… Het spijt me, spijt me, alsjeblieft, rits mij uit mijn duisternis, uit deze zak als die voor lijken. Hoor je me? Hoor je mijn verlangen, verlang je niet naar mij, mijn roze dat zo zacht is, mijn A-lijn die toch tijdloos is?
Hallo?!
Hoor je dat? Stilte. Ik ben omhuld door zwijgzaamheid. Niemand die een stem heeft. Niemand ook, die hangt als ik, niemand zo verborgen, niem-
Hallo? Hallo?!


Brrr …
naar als je geen response krijgt
Geen idee waar het aan ligt. Stukje moet toch iets oproepen. Al was het maar de vraag wat ik in godsnaam dacht (of op had) toen ik dit schreef. 😉
Dank voor het reageren, José!
Hé jongens, het gaat over een jás.
😉
Geweldig!
Knap geschreven stukje, Janine!
Dank je, Nel! 🙂
Nou, niet gedacht aan een jas toen ik het las. Origineel Janine
Dank, Levja! 🙂 (ik had het aan het einde misschien duidelijker kunnen maken, maar anderzijds gaat het natuurlijk over eenzaamheid en niet per se een jas…:))
Nee, juist goed zo.
🙂
Geweldig stukje! Het verlangen en de teleurstelling zijn tastbaar. Ik weet waar dit vandaan komt. Mijn versie heb ik ook geplaatst.
? @Simonecarree