Er is maar een orgaan dat ik vol overtuiging koester, verdedig en zorgvuldig bewaak. Waar ik honderd procent voor ga en nooit afstand van zal doen.
Nee, het is niet mijn huid, die is van olifant. En ook niet mijn nieren. Die drenken in zoete alcohol, zijn bovendien deels van steen. Mijn galblaas evenmin, al spuwt ie gif. Longen dan misschien? Bij lange na niet, voor mij zijn ze slechts lucht.
Resten mogelijk maag en lever, maar die vallen mij toch iets te zwaar. Alleen mijn hersenen kunnen nog roet in eten gooien. Maar ach, die bestaat slechts uit dikke hersenpap.
Een bloedband heb ik maar met een orgaan, het is waar ik compleet voor ga, mijn lieve hart. Precordiaal.
Aardig stukje en er zit inderdaad de lettercombinatie ‘record’ in ‘precordiaal’. Maar het gebruik van dat woord voelt misplaatst en doet niet goed recht aan de betekenis (wellicht door mijn medische achtergrond).
Precordiaal betekent letterlijk voor het hart, fysiek voor het hart. Ik geef er in taal een mentale kwinkslag aan. Dichterlijke vrijheid zogezegd. 😉 Je kunt natuurlijk ook iemand een precordiale stomp geven, maar dat mag en doe je maar een keer, als het goed is.
Verder worden er in Nederland nog nieuwe (liefst professionele) EHBO-ers gezocht, die bedreven raken in het levensreddend toedienen van zo’n stomp. Waarmee andere organen ook nog even het licht blijven zien, als het goed is.
En ik heb het hart niet je nu geen hartje te geven.
Mooi verstopt themawoord, ik had het niet meteen door. Mooi geschreven ook. Ik heb het hart ook het meeste lief van mijn lichaam.
Mooi opgebouwd stukje, Mien.
Recht (van)uit het hart.
originele vondst en leuk geschreven!
Iets van jezelf waar een ander niet over gaat