Het zal bijna vijftig jaar geleden zijn geweest. Toch zie ik het tafereel nog zo voor me.
Mijn moeder stond te strijken in de kamer beneden. Veel later was er ruimte voor een aparte strijkkamer. Maar in die tijd was dat nog gewoon mijn meisjeskamer.
We zullen hebben gekletst, over van alles en nog wat. Mijn moeder was altijd geïnteresseerd in wat we leerden op school. Haar eigen hersens mocht ze in die tijd niet gebruiken voor werk buitenshuis. Wij hebben van haar warme nieuwsgierigheid mogen genieten. Zij was nooit verbitterd.
En toen, midden in een verhaal, lag mijn hand te dichtbij de strijkbout. Het puntje brandde op mijn hand.
Schrik en pijn hebben nooit opgewogen tegen mijn gelukkige jeugd.
Lisette, mooi en warm verhaal.
Een kostbare herinnering aan een fijne en betrokken moeder.
Bijzonder dat het weekthema ‘strijkbout’ deze laat bovenkomen en dat je ons laat meegenieten.
Een pijnlijke herinnering die wordt overstemd.
Mooie herinnering, Lisette. <3
Toepasselijke titel. 🙂
Zo mooi dat herinneringen zo warm zijn.
Dank allemaal, het voelt inderdaad als een voorrecht om zo’n moeder te mogen hebben (gehad).
liefdevolle herinnering