Grand-mère is ontzettend trots op het feit dat er een restantje Frans bloed door haar aderen stroomt én dat ze een paar woordjes Frans spreekt.
‘Mon oncle,’ begint ze steevast, zodra het gespreksonderwerp van dat moment haar niet aanstaat, ‘had een monocle.’ Zo verzekert ze zich meteen van alle aandacht.
‘Wat betekent dat?’ vragen wij dan. We gunnen haar eenmaal graag dat pleziertje, hoewel moeders wang trilt, vaders ogen twinkelen en ik angstvallig op mijn lip bijt.
‘Mon oncle is Frans voor mijn oom,’ antwoordt zij weer op haar beurt, terwijl ze gewichtig een glaasje voor haar oog zet. ‘En dit is een monocle’. Triomfantelijk kijkt ze rond. ‘Mon oncle had een monocle. Maar nu heb ik hem. Eerlijk georven.’
Irma, twee keer achter elkaar gelezen en twee keer hardop gelachen. Qua humor overtref jij jezelf hier wat mij betreft. IJzersterk!
Haha, heel leuk gevonden! Ik moest denken aan ‘onze Toon’: “Un oeuf est un oeuf”, uitgesproken met een frans accent “Enough is enough” (hetgeen eigenlijk genoeg is genoeg betekent) ofwel een ei is een ei.
Geweldig.
Die opa’s en oma’s met hun eigenaardigheden. Ze zorgen generaties later nog voor gespreksstof. Mooi geschreven, Irma.
Uitermate amusant
Leuke taaltwist. Maar ik neem even aan dat je oma niet danste. ?
@Ewald, dat is een prachtig compliment. Dank je wel!
@Ingrid, heerlijk die Toon. Ik had het niet voor ogen, maar wel leuk idd! Thanx.
Ook Anneke, Levja, Nyceway en Mien hartelijk dank!
@Mien, jouw stukje gaat me langzaam dagen, ga het nog een keer lezen!
Ik zie haar zo voor me (en kan haar horen).
Dank je wel, Hekate!