Hij stapt in bed. Deze keer heeft hij de riek meegenomen. Die ligt naast hem op de grond. Hij zal ze krijgen. Al een paar nachten houden ze hem uit zijn slaap of wekken hem met hun gegiechel.
Hij dommelt weg …
Abrupt komt hij overeind. Daar zijn ze weer! Hij springt uit bed, slaat een ochtendjas om en rent met zijn riek naar de deur, die hij met een ruk opentrekt.
‘Waar zijn jullie!’ Hij hoort of ziet niets.
Een raam boven hem slaat dicht. Hij rent naar boven. Niets. Het raam is open. Buiten giechelt iemand.
Hij rent naar beneden en naar buiten. ‘Laat je zien!’ krijst hij.
De deur knalt dicht, klak, in het slot. Er klinkt gegiechel.


Marlies, wie giechelen hier? Volgens mij geen blauwtjes. Geeltjes? Groentjes? Of neemt de man zijn medicatie niet? Lekker mysterieus!
Nee, geen blauwtjes, Ewald. 🙂
Giechelende ratten of een stel puberende steenmarters?
Weer een 120w van jou waarbij ik uitkijk naar het vervolg!
Meer dan leuk, Marlies. Hihi
Dank voor jullie leuke reacties!
Wat geheimzinnig. Krijg er zelf de giebels van. Erg leuk.
In dit geval ligt het probleem bij de man zelf. Wie men een riek kwelgeesten te lijf gaat, is wel bijzonder moordzuchtig. Je zal maar een gek treffen die je aan zijn riek steekt!
Je laat de suggestie mooi hangen.
Gr. + <3,
Chris
Vooruit dan maar. Van mij ook een hartje.
Dank je wel, Chris en Tja.
Het zou zo mijn gegiechel kunnen zijn …
O jee, pas dan maar op, Levja! Hij is gevaarlijk. 😉
O djeeeee … Het lachen vergaat mij gelijk … 😉
Een giechelende lokroep. Mooi mysterieus.
Dank je wel, nyceway.
Zuster Vaz Nunes,
Volgens mij zijn het wel de blauwtjes. Alleen ervaart deze man het als vervelend.
Zolang de man zijn deur niet voor het nieuwe open zet, staat hij zelf nog altijd voor een dichte deur.
mooi mysterieus Marlies
Broeder Vork, dat zou zomaar kunnen.:-)
Dank je, José.