Doelloos staar ik vanaf mijn vaste stek naar de ondergaande zon. Zacht oranje licht valt over de zwarte aarde.
Naast mij in de grond staat Riek. Ze is moe. Begrijpelijk nadat ze zich vandaag gebukt heeft over de aardbeienplantjes. Vroeger was ze een schoonheid. Ik had zelfs stiekem een oogje op haar. Nu is ze een stijve hark, versleten door de zware arbeid. Haar tanden verkleurd en afgebrokkeld.
Een spreeuw landt brutaal op mijn door weer en wind gescheurde hoed. Ook ik maak blijkbaar niet veel indruk meer op de kippetjes. Ik laat het diertje; het heeft toch geen nut meer haar te verjagen. De aardbeienplantjes zijn weg. De grond ligt braak. Mijn taak als vogelverschrikker zit er voorlopig op.
Wat een leuk perspectief, Irma!
Mooi stukje, goed geschreven.
Irma, de titel suggereert dat er een hooivork-stukje komt, maar niets is minder waar. Knap.
Geweldig.
Mooi beschreven!
Weer een heel mooi stukje, Irma. De stijve hark en de vogelverschrikker op hun oude dag. Ook voorwerpen hebben niet het eeuwige leven.
Mooi verhaaltje waarin je de gevoelens van een vogelverschrikker bij ondergaande zon laat doorschemeren. Ook voor hen komt een eind aan het ‘actieve leven’.
Wat mooi, Irma!
Deze stijve harkt opent vele harten. Voorbeeldig geschreven Irma
Heel leuk!
In zo’n vogelverschrikker wil een spreeuw zich nog wel eens nestelen!
Mooi stukje!
Gr. + <3,
Chris
Bedankt voor je leuke reacties!
mooi, de vogelverschrikker vertelt!