Tijdens haar lange leven was ze niet bijster aardig voor haar man. Die man was (te) zachtaardig en de oudste broer van mijn vader. Ome Janus werkte bij de zedenpolitie. Ik heb nooit geweten hoe hij daar was.
Elk jaar gingen we met onze twee families op vakantie naar de Hollandse kust. Het was een el dorado, voor ons allemaal.
Mijn vader en zijn broer stampten in een grote emmer de velletjes van de nieuwe bintjes. Ze hadden reuze veel plezier. Zijn vrouw zat er zuur-pruimig bij.
Dat dementie veel met je doet, wist ik. Toch vond ik het bijna niet te geloven hoe zachtmoedig tante Riek werd in haar nadagen.
Arme ome Janus, hij heeft het niet meer meegemaakt.
Ja, dementie blijft een complexe ziekte. Het pakt verschillend uit.
Maar deze kant uit (van onaardig naar zachtzinnig) had ik nog nooit eerder meegemaakt…
@Lisette: echt ervaring met dementie heb ik niet. Vakkundig dan en ook (nog) niet in mijn naaste omgeving. Wel lees ik voor in een verpleegtehuis aan demente bejaarden. Heel leerzaam en vooral ontroerend.
Inderdaad bijzonder dat ze zachtmoedig werd. Vaak is het juist andersom.
Ja, dat ken ik ook vooral. Zal het iets zijn van min maal min is plus?
Lisette & Marlies,
Van chagrijnig naar zachtaardig komt bij dementie geregeld voor. De patiént glijdt geleidelijk weg en wordt steeds onkritischer naar anderen maar ook naar zichzelf.
Gr.
Chris
@Chris, bedankt voor je uitleg, het klopt in ieder geval met mijn ervaring met mijn tante
Mooi stukje, Lisette. Eigenlijk gaat iemand die dement wordt terug naar de pure staat van een pasgeboren kind. Door de latere ervaringen in het leven kan iemand bijvoorbeeld ‘valse macht’ als afweermechanisme gaan hanteren. Je beter voelen ten koste van een ander.
Mooi stukje, Lisette.
Dank, Irma
ik herken dat zachtmoedige bij het dement worden, dat ging ook zo bij mijn moeder. In het verpleeghuis vonden ze haar alleen maar een lieverd.
@Het lijkt me fijn, maar ook verwarrend, zo’n persoonlijkheidsverandering. Welke kant op dan ook.