‘Een keer trek je de occlusie. Vriendschap is een illusie. Mooie tekst he en zó waar.’
‘Conclusie.’
‘Nou, dat echte vriendschap niet bestaat.’
‘Ja, snap ik, maar het is conclusie, niet occlusie.’
‘Hè? Jawel joh, van dat nummer van Klein Orkest.’
‘Je bedoelt Het Goede Doel.’
‘Echte vriendschap is zeker een goed doel, maar niet mogelijk blijkt wel. Hoe lang zijn wij nu al vriendinnen? En toch mag ik niet op de bruiloft komen.’
‘Tien jaar. Lang genoeg om te weten dat songteksten niet jouw ding zijn. Ik wil graag dat je erbij bent, als je maar niet gaat zingen.’
‘Ach, sterf toch, trut.’
‘Ik van jou, schat.’
‘Je bekijkt het maar.’
‘Tot morgen. En op tijd he!’
‘Tuurlijk. Kusje.’


Steengoed!
Heerlijk stukje.
Mooie spraakverwarringen. Grappig. (En met het Goede Doel en Klein Orkest ineen kan het verhaal niet fout.)
Mijn dank is groot,Ewald, Levja en Alice!
Zalig stukje ‘spielerei’ 🙂
Haha, dank je, Benny!