‘Weet jij wat het occlusie-effect is?’ Maike keek me vragend aan.
’Nee, nog nooit van gehoord.’ Antwoordde ik verbaasd over de serieuze toon waarop ze het mij vroeg. Dat was niets voor haar.
Ze boog zich voorover en legde haar handen op mijn oren en zei:
‘Zeg eens iets.’
‘Wat moet ik zeggen dan?’
Mijn stem klonk anders dan normaal. Alsof het de stem van een ander was die in mijn hoofd rondzong en er niet meer uit kon. Maike zag de blik in mijn ogen en wist dat ik het had gehoord.
‘Dat… is het occlusie-effect!’
‘Oh.’
Ze bracht haar mond naar de mijne. Ze zoende me en zei tegelijkertijd:
‘Laat mij erbij!’
Ik hoorde haar in mijn hoofd.


@franklschrijft: grappig, we hebben dezelfde invalshoek gekozen. En dan op eigen manier uitgewerkt.
@Levja, inderdaad. Grappig dat het echt twee heel verschillende verhalen zijn geworden!
Mooi!
gr. + <3,
Chris
De titel klinkt als een gedicht. Mooi.
Bedankt, C.P. En Alice