‘Dus beelden en geluid komen tegelijk binnen.’ Kees, de baas van Iris en Lucas, kijkt op van het beeldscherm.
Sanne leunt tegen de deurpost van het kamertje dat van haar opa was geweest. Het staat nu vol apparatuur.
‘Gisteravond probeerde een van de blauwtjes het apparaatje van het plafond af te halen. Hij beet er zelfs in,’ zegt Iris grinnikend.
‘Daar zijn beelden van?’ vraagt Kees.
‘Zeker. We hebben alles al naar Jacqueline doorgestuurd.’
‘De geluiden moeten vertraagd afgespeeld worden,’ zegt Sanne. Ze voelt haar gezicht rood worden; ze had oma beloofd zich er niet mee te bemoeien!
De drie kijken haar aan.
‘Want ze praten heel hoog en snel,’ voegt ze nog toe. Ze mag ze toch wel helpen?


Ja, ze mag ze helpen!!!!
@Levja, vind ik ook, hoor. 🙂
De verhalen over de blauwtjes zijn samen inmiddels al een dik boekwerk, Marlies 😉
Nou, dik, Matthijs. Het zijn maar 21 verhaaltjes van 120woorden. Echt een dik boek is dat niet. 🙂
Oh echt, 21 nog maar? Had het idee dat het er al veel meer waren. Dat er nog maar vele mogen volgen!
Dank je! Er komen er zeker meer.