Mijn buurmeisje had een mantel met een warme kraag. Zo eentje wilde ik dolgraag hebben. Niet alleen omdat hij prachtig was, maar ook omdat de winter streng en mijn jas hoognodig aan vervanging toe was.
Het leek of ze mijn gedachte kon lezen; eens bracht ze me haar zelfgebreide trui en sjaal. Ik kreeg het er warm van.
Op een gure dag zag ik haar buiten lopen en haar gehoorzaam samen met haar ouders in een vrachtwagen stappen. Wat moest dat koud zijn, zonder jas. Toen ze ’s avonds nog niet terug waren, gluurde ik nieuwsgierig door de brievenbus. Haar mantel hing aan de kapstok. De gele ster was me nooit eerder opgevallen. Ik rilde, ondanks de trui en sjaal.
Heftig verhaaltje, Irma.
Mooi, Irma. Het is nog altijd niet te bevatten, dat je op basis van een kenmerk geselecteerd wordt en je ondergang tegemoet gaat.
Raakt mij diep.
Irma, ontroerend klein verhaal over diep en groot leed.
Juist omdat je het zo terloops aanduidt, komt het binnen.
Dank jullie wel, Ewald, Nyceway, Levja, Nel!
Hé, je hebt hem veranderd, van ‘moeder’ naar ‘ik’, zie ik. Nog mooier geworden. Een prachtig, en intriest verhaaltje, Irma.<3
Hé wat bijzonder, Marlies, dat je dat was opgevallen. Bedankt voor je mooie reactie!
Gevoelig stukje Irma. Mooi door de ogen van een kind.
Een verhaal om stil van te worden.
Dank Inge en Alice voor jullie reactie.
Een heel groot verhaal in heel weinig woorden gevangen. Mooi neergezet!