De donkere man die me voorbereidde, was smal, klein, beschikte over een falsetstem en had een geweldige fez op zijn hoofd. Zelf lag ik er met een achterlijk groen mutsje bij. Het grote onderhandelen begon. Ik wilde zijn fez. Hij wilde het ding niet afstaan. Ik dreigde dat ik zou gaan wiebelen op de operatietafel, de banden zou lostrekken waarmee ik was vastgesnoerd.
Hij glimlachte en drukte een kus op mijn voorhoofd waarna ik verrukt weggleed.
Hij was er niet meer toen ik wakker werd gemaakt. In zijn plaats had ik helse pijnen en kreeg mijn eerste morfinespuit. Nog verrukter giechelde ik er wezenloos op los.
In de gang hoorde ik de voetstappen van mijn moeder. Ze kwam me halen.
@Milli: die is grappig. Er is vast iets verkeerds gegaan in de pre-operatieve voorbereiding. (Ik gaf een hart, maar de teller telt niet meteen bij.)
Het grote onderhandelen ~geweldig. Graag gelezen.
Ai, pijnlijk verhaal. (Tenminste zo lees ik het en dat komt m.n. door de laatste zin en de daaraan voorafgaande alinea)
Dit bleef hangen. Heel indringend geschreven.
Ik ben het met zowel Nel en Levja eens. Een pijnlijk verhaal, heel indringend geschreven. Mooi! En dus een <3
@Nele, @Levja, @Nel en @Marlies, fijn jullie reacties te lezen. Hartelijk dank.
Okee, ik ben dom. Wat is hier het pijnlijke pijnpunt? Dat de HP eigenaardig reageert op de verdoving? Wat schijn ik hier niet te snappen?
@Nele: juist de laatste zin laat de lezer vrij …
Het knappe van dit stukje.