Elk jaar weer ben ik dagen in mineur
bladeren verkleuren, verwaaien, verscheuren
de aarde besmeurd met waardevolle vragen
ze worden opgenomen door mijn wortels tot ze klagen.
De vragen maken takken weer zwaar
ze dragen gepieker, gepeins, gevaren
de stam blijft krom en breekt door de schichten
lichtgeraakt in je bast door de plichten.
Het liggen niksen na de flits maakt licht
verlichting begint, bezint, bemint
de takken krijgen scheuten met knoppen die bloeien
het groeit als de prikkels weer door de stam vloeien.
Ik ga weer stoeien en knoei in de sleur
ziet u de schicht, de schade, de scheur?
dus wacht weer een jaar en de takken die verkrampen
elk jaar heb ik met mijn treuren te kampen.
Dit is een hele vrolijke rap! Gewoon lekker lezen!
Inderdaad beste Vorkbroeder: het klinkt echt vrolijk als je het doorleest. Gek dat het effect treuriger wordt naarmate je het trager gaat lezen.
Klopt helemaal, Nele. Up-tempo leest het als een stoere rap, langzaam doorlezend krijgt het een zwaardere lading. Mooi, dat dubbele in één stukje, broeder Vork.
Mooi weergegeven. Van treur naar kleur (klank)
Een fijne rap, die klinkt als een klok,
broeder Vork,
Mooie beelden.