De ziekte verkankert je cellen
De paria vreet aan je, verankerd in je lichaam
Aangetast, begint het aftellen
Er valt weinig te genieten
Je laat ’t leven schieten
Het is wachten op de dood
Zoals een teerling geworpen in je schoot
Als een ongewenste vreemdeling
Zoekt de dood toenadering
Een blakende zon
Een sprankje levenslicht
Het doet je weinig meer
De geestelijke mineur en fysieke pijn,
doen zeer
Keer op keer
Hoe graag je ’t ook wil
Het leven is koud en kil
Het is een onbegonnen strijd
Wilskracht raak je kwijt
De dood ligt om de hoek
Een gesloten boek
Nog één eindeloos hoofdstuk wil je schrijven:
Ik hou zielsveel van jou, ik wil zo graag bij jou blijven
Heel stil van…
Groot verdriet indringend verwoord.
Dank je wel.
vlijmscherp en liefdevol in 1
Bedankt. Beladen onderwerp dan vind ik ’t best wel moeilijk om gepast te reageren.
Mooi en liefdevol. <3
Dank je wel.
Voor mij ook heel moeilijk om te reageren.
En graag geef ik je een tip om ook bij reacties in te loggen. Anoniem ligt gevoelig. Zeker bij de gevoelige gedichten die je schrijft.
Ga ik rekening mee houden, Levja. Bedankt voor de tip
Beste Willem, al je gedichten worden gekenmerkt door het ontbreken van ieder metrum.
Ben je daar een principiëel tegenstander van?
Nee, niet bewust. Ik ben heel impulsief en niet zo van de tactiek en techniek. Ik schrijf wat er in me op komt en de letters vinden zo het papier.
Duidelijk antwoord, Willem.
Gedichten zonder metrum vind ik persoonlijk niet echt prettig om te lezen, maar uiteraard respect voor je keuze.
Ieder zijn eigen voorkeur, geen enkel probleem, Ewald.