Met mijn neus hoog in de laagstam kersenboom gedrukt volg ik de zwarte beestjes die in colonne achter elkaar een weg naar beneden zoeken. Soms staan ze allemaal abrupt, na een fase van vertwijfeling stokstijf stil. Ik schrik ervan en dreig dan achterover te vallen. De stoet vervolgt dan plots weer hun weg en slaan soms naar links en soms naar rechts in. Tak voor tak trippelen ze omlaag om uiteindelijk via de stam op de grond te landen. Vervolgens trekt de colonne langs de schutting richting muur, omhoog over het houthok en weer omlaag naar de grond. Kunnen ze geen kortere weg kiezen? De stoet verdwijnt in een gat naast het deurkozijn. De schuur stinkt plots zuur naar mier.
« Eigen volk
A en O »
« Eigen volk A en O »
Communicatie, Natuur
Het zwarte legioen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Eigen volk A en O »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Huh, mieren!! Ik krijg de kriebels van je stukje.
Een echt Mien-stukje! Kleine opmerking: ‘slaan soms naar links…’ moet zijn: ‘slaat soms naar links (‘de stoet’ is enkelvoud). Verder een hartje waardig.
Leuk, Mien, ik zie ze lopen. <3
Ja, leuk @ Mien. Mieren zoeken inderdaad vaak niet naar de kortste weg.
Goed gezien Ewald. Bedankt voor de tip.