Het landschap was op dit gedeelte van de route een aaneenschakeling van glooiende groene velden. De weg slingerde zich voor zijn auto uit tot aan de horizon. Hij zoog de frisse lucht op die door het geopende raampje naar binnen stroomde. Zoete mijmeringen over de morgen te bereiken eindbestemming vulden zijn hoofd. De man van het weerbericht voorspelde niets dan goeds en dat ontketende een ongekend geluksvirus in zijn lichaam. Morgen was de grote dag en het leven was voor het eerst in lange tijd perfect.
Hij merkte de donkere wolk pas op toen hij erin reed en zijn zicht volledig belemmerd werd door het legioen luid zoemende insecten. De steken verdoofden hem tot hij het witte licht bereikt had.
Oef. Pijnlijk. Pijnlijk mooi geschreven ook.
Bijzonder verhaal met een droevig einde (hoewel, het witte licht …)
Prachtig verwoord, Niceway.
<3
Heel erg mooi, nyceway. Je hebt een herkenbare eigen stijl!
Nyceway, heel mooi! Hartje!
M.i. moet naar binnen stroomde, binnenstroomde zijn. Naar weglaten. Of, naar binnenging.
Dank jullie wel voor de mooie complimenten Levja, Nel, Ewald en Han.
Ook bedankt voor je correctie Han. Je hebt helemaal gelijk had me twee woorden extra op kunnen leveren. Ik neem de aanpassing mee als ik het stukje ergens anders hergebruik.
@Nyceway. Geen dank!
Mooi beschreven en een heftig einde. Grote plannen kunnen ruw verstoord/beëindigd worden door onverwachte tegenslag. Blijft een eng idee, maar schijnt bij ‘het leven’ te horen 😉
Mooi geschreven.
Zit het hem eindelijk eens mee…
Dank jullie wel voor jullie reacties Matthijs en Katie. Wat is dat toch met het draaiboek van het leven? In hoeverre schrijven we daar zelf aan mee. Dat is een interessante vraag.
Wat mooi beschreven. Zo knap om in zo weinig woorden een heel schilderij in woorden te kunnen maken!
Zuster Nynke,
Heftig verhaal! Waar is mijn klamboe?
Alice, Dank je wel voor je compliment.
VmetdeVork, de klamboe lag achterin bovenop de koffer!