Ik stak mijn hand in het zwarte, katoenen zakje. Onwillekeurig gleed mijn blik over de foto van Katja in het lijstje op het dressoir. Haar ogen keken me lachend aan terwijl mijn vingers rondtastten.
‘Wil je met me trouwen?’, had ze me twee dagen geleden gevraagd.
‘Serieus?’ vroeg ik.
‘Ja natuurlijk’, antwoordde ze.
Mijn vingers vonden de twee glazen bolletjes tussen de zachte stof. Koud en hard. Twee atomen. Was dit de juiste manier? Kans regeert het universum. Alles wordt bepaald door toeval. Ik trok mijn gesloten hand terug.
Ik zag mijzelf staan voor het altaar, hoog boven mij door de ramen het hemelse blauw.
Langzaam opende ik mijn hand en openbaarde het voorwerp dat zich daarin bevond. De jaknikker.
« Vloeibaar goud
HET LEVJAKNIKKERSPEL! »
« Vloeibaar goud HET LEVJAKNIKKERSPEL! »
Communicatie, Fictie, Liefde
Schrödinger’s huwelijk
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Vloeibaar goud HET LEVJAKNIKKERSPEL! »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Kattige Katja? 😉
Gebaseerd op Erwin Schrödinger, Mike?
Ik kan me vergissen, maar je schrijfstijl vertoont merkwaardig veel overeenkomsten met die van iemand anders op deze site…
Hartje!
Haha, en dan valt de knikker uit zijn broekzak net voor de grote dag en dan…
Het is goed om voor het huwelijk de knikkers na toelopen.
Leuk stukje,
Chris