Als de raderen stroef dreigden te worden, werd hij uit het vet gehaald. Een beetje smeer ertussen en het geheel liep weer soepel. Zo sloot hij de politieke gelederen, als hij even niet zijn saxofoon beroerde.
Zijn optreden, als oliemannetje, kreeg in den lande navolging. De raderen lopen immers niet alleen in Den Haag weleens stroef. Ook op gemeentelijk niveau moet er weleens een coalitie worden gesmeed. Alleen kent olie wel zijn prijs, meestal in de vorm van wethoudersposten.
Een goed oliemannetje verstaat zijn smeerkunst als hij er geen smeerboel van maakt. Het draait allemaal om de juiste verhoudingen. Het is dus zaak niet te veel olie op te pompen, want dan verwordt hij tot niets anders den een jaknikker.
Dat is een mooie beschrijving van een interim-functionaris. En dat smeren wordt nog dik betaald ook! Origineel stukje, Jolwin.
gr. Nynke
Bijzonder gedaan. <3
Ik sluit me bij de vorige reacties aan!
Een geoliede vaststelling! Hartje.
Wat een lieve reacties.
Ik bloos.
Dankjewel.
Jolwin, dit fenomeen heb ik aan den lijve ondervonden. Knap, hartwaardig geschreven.
Han, bedankt voor je compliment en ik hoop dat je er sterker uit bent gekomen.
Altijd Jolwin!
Mooi portret van een gladdekker!
Met vriendelijke groet = hartje,
Chris
Heel fijnzinnig omschreven, Jolwin. Knap!
Mooie woorden gekozen Jolwin!
Broeder Jolwin,
Na het lezen van dit leuke verhaal moet ik denken aan Bill Clinton met zijn saxofoon.
@Chris, @Katie & @Irma dank voor jullie waardering.
@VmetdeVork ik begon met Hans Dijkstal, die ook echt een oliemannetje genoemd werd. Bij Amerikaanse politici denk ik in relatie tot olie eerder aan Texanen, dus scherp dat je de saxofoon aan Clinton koppelt. Misschien moet ik de linkjes verwijderen, zodat het stukje nog meer voor zich spreekt? ?
Niettemin dank voor je reactie.