“Karsten, kan je me wat geld lenen?”
“Sorry, zus. Ik wil voetbalprentjes kopen. Waarom?”
“Ik zag leuke spulletjes in de webshop van One Direction.”
“Nog meer rommel? Misschien wil mama je iets voorschieten? Ze is boven.”
“Mama, mag ik een voorschot op mijn zakgeld?”
“Wil je weer nutteloze dingen van die popgroep bestellen?”
“Toe, mama. Heb jij dan nooit een idool gehad?
“Tuurlijk wel, maar ik spaarde eerst en gedroeg mij niet als een groupie.”
“Ok, dan. Ik zal niets kopen,” zuchtte Cindy. “Wat was je aan het doen, mama?
“Oh, niets speciaals, hoor.”
Stiekem schoof Marina met haar voet de grote doos parafernalia van Robbie Williams onder het bed. Bovenaan lag zijn recentste cd en een aantal gesigneerde foto’s …
Oh, Els. Je doet mij nu zo aan iemand denken …
Liever zou ik lezen zijn meest recente cd, maar dat vind ik vaak met alle overtreffende trappen.
Die mama’s, hé!
Els, vergeet je je stukje aan te melden als deelnemend, of is dit een keuze?
Bedankt, Levja. Ik hou rekening met je opmerking voor volgende keer 🙂
Inderdaad, buitenboek 🙂
Bedankt, Ewald. Ik was het vergeten aan te duiden.
Leuk gesprek.
Wat mij betreft mag je “zuchtte Cindy” weglaten.
Dank je wel; Katie. Ik vond het wel belangrijk om “zuchtte Cindy” toe te voegen omdat ik zo wil benadrukken dat ze er niet blij mee is dat ze niets kan/mag kopen. 🙂
Zuster Erbraert,
Mooi verhaal.
Dank je, VmetdeVork 🙂
Leuk! Robbie Williams is ook niet de minste en de liedjes van One Direction vind ik wel vrolijk. Het woord parafernalia kende ik niet. Mooi woord.
Ik heb ooit een verhaaltje geschreven met dezelfde titel (staat op deze site).
Dank je wel, Lousjekoesje