Bij deze wil graag vastleggen dat er, wat mij betreft, alles aan gedaan gaat worden mij ten alle tijden in leven te houden. Ik gun ieder zijn eigen inzichten natuurlijk, maar ik zal met mijn uit elkaar vallende lichaam en/of geest tot in het allerlaatste blijven strijden voor een sprankje levensgeluk. Palliatief me zorg tot het gaatje wel te verstaan. Mocht ik agressief dementerend met stront smerend een doorn in het oog van uw belang zijn: niet mijn probleem. En de eerste ‘levensbeëindigingskliniek-arts’ die met een spuit aan komt zetten zal ik persoonlijk, met volle lichamelijke en/of verstandelijke, eventueel aangetaste vermogens naar de strot vliegen.
Zo. En nou maar hopen op een weinig ondraaglijk lijdend einde. Beter zo, dan andersom.
Mooi stukje, Lijmstok.<3
Een dingetje: het is "te allen tijde"
Broeder Lijmstok,
Lang leven kan een enge gedachte zijn.
Broeder V,
(Ik voel me naakt als je me broeder noemt, maar niettegenstaande het feit dat wij mensen allen broeders zijn, en ik, nudist, slik ik mijn religieus geënte ergernis naar behoeven in)
Het is maar wat je ‘lang’ vindt. Om maar niet te zeggen, we zouden in de euthanasie discussie best eens wat minder makkelijk over de dood kunnen praten, en ons focussen op al die kleine dingen die het leven de moeite waard maken.
Edoch, er is vermakelijke SF literatuur beschikbaar die het tergende doelloze bestaan van onsterfelijken beschrijft. Persoonlijk zou ik er morgen voor tekenen.
Groet,
broeder Lijmstok.
Dat is krachtige taal, Lijmstok. (Mede naar aanleiding van de documentaire over de Levenseinder?