In de zonnige slaapzaal waren bijna alle bedden leeg. Vijf meisjes hadden pech. Na vier weken was het bezoekdag in de vakantiekolonie en hun ouders kwamen pas na het middagdutje.
Eindelijk mocht Jetske naar haar ouders. Een kus, even knuffelen en wat onwennigheid. Kon ze alles zeggen? Dingen die ze niet mocht schrijven? Dat het eten soms vies was en de levertraan smerig? Dat ze niet begreep waarom ze daar was? Haar neusje was toch niet bleek?
Ondanks de twijfels liet ze alles zien en te snel ging de middag voorbij. Het afscheid was moeilijk. Net zouden haar tranen gaan stromen toen de zuster tegen Arina – die luidkeels huilde – zei: ‘Kijk maar naar Jetske, die huilt ook niet.’
« Durf te dromen
(geen) vrienden »
« Durf te dromen (geen) vrienden »
Familie, Mensen
Niet huilen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hanneke de Jong of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Durf te dromen (geen) vrienden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
vakantiekolonie, nooit geweest, wel een broertje en twee zusjes van me. Gaasterland en Egmond, idd witte neusjes.
Klinkt als een goed plan voor al die World of Warcraft verslaafden.