Ik had het al zo lang beloofd. Een heel klein tafeltje. Om samen aan te zitten. Voor Mika en voor mij. Delen doen we eigenlijk zo’n beetje alles. Stoelen, tafels, bed en de liefde. Het moet dan ook een echt tafeltje zijn. Zelfgemaakt. Ik ben niet voor niets een timmerman. Hoewel, dit keer wel.
Voor ons tafeltje gebruik ik simpel materiaal. Het is maar om aan te zitten. Ik ga op zoek naar een ontwerp. Voordat ik ook maar een gedachte heb geformuleerd ratelt de brievenbus. De hond blaft. Intussen denk ik na over het materiaal. Op de mat glijdt een folder. Van IKEA. Eureka! Maar natuurlijk! Mijn tafel wordt een replica. Voor Mika. Gemaakt van mica en van formica.
Altijd lastig in elkaar te zetten, Ikea-ontwerpen. Misschien niet voor een timmerman.
Nou, soms is zelf timmeren gemakkelijker dan in elkaar zetten.
Dat ligt eraan of je beschikt over de juiste inbussleutel Ewald.
IKEA schrijf je met hoofdletters, förresten!
Excuus Mien: IKEA. Vaak ontbreekt iets essentieels. Ook houd ik meestal onderdelen over (dat ligt aan mezelf natuurlijk). Zolang het niet in mekaar stort…
Ha, ha, Ewald, je doelt op de lo(c)kkertjes.