Ik ken mijn unieke toegevoegde waarde niet. Als ik vacatures bekijk duizelt het mij. Ik voel mij overspoeld met onmogelijkheden. Ik streef naar verandering en vind mezelf dus oplossingsgericht, maar ik bewandel de doodlopende weg.
Het internet vermoeit mij met de aandacht die het opeist. Ik weet niet waar te beginnen met zoeken naar een uitweg uit mijn isolement. Ik sluit de computer af en mijd zo virtueel mijn problemen.
Ik wil me niet laten bedelven onder eisen waaraan ik toch niet kan voldoen en ik wil geen tijd investeren in een afwijzing. Ik geloof niet dat er iemand is die zin heeft om mij te leren kennen. Mensen zonder depressie zijn minder zwaar op de hand.
Ik wil slapen.
Zwaarmoedig maar herkenbaar. Jammer van het foutje in de eerste regel, tweede alinea. Moet zijn: vermoeit.
Wel een hartje.
Wat Ewald zegt 🙂 Mooi de sfeer neergezet, vooral de laatste zin voelt als een zucht.
Ewald & Inge bedankt voor jullie reactie.
Ik baal van die taalfout die ik zelf niet kan herstellen, omdat ik daarvoor de rechten niet bezit.
Ik was vast te moe toen ik het stukje schreef of ik ben overvallen door een gevalletje van homofoondominantie.
Niettemin sorry voor mijn taalmisbruik.
Niet al te lang balen, Jolwin. Er zijn belangrijker zaken.
Bovendien is het inmiddels weggepoetst 😉