Hij draagt haar bij zich in een oud sperziebonenblik. Dat doet hij al jaren. Ook al hield ze niet van sperziebonen, en al helemaal niet van die uit blik.
Buigend voor de wind stapt hij door glanzende bladeren op schoenen vol gaten, in sokken vol nat. En dan ligt hij ineens op de grond. Hij kreunt.
Het blik.
Het blik ligt open in het gras. Hij heeft haar laten vallen.
Zijn moeder vormt grijze hoopjes in het groen. Naakt is ze, overgeleverd aan de wind. Maar ze vecht niet om te blijven, ze zwerft aan hem voorbij. Ze stuift op, verspreidt zich over sprietjes, verspreidt zich lichtjes uit het zicht.
Zijn wang is nat. Maar dat is het gras, misschien.
« Wat omhoog gaat, komt ook weer naar beneden
Kerstnarcist »
« Wat omhoog gaat, komt ook weer naar beneden Kerstnarcist »
Familie, Fictie, Liefde, Mensen, Natuur
Ontlading, of: Blik
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Janine Geerling of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Wat omhoog gaat, komt ook weer naar beneden Kerstnarcist »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Janine. Mooi, gevoelig. Hartje en groet,
Han Maas
Dank je, Han! 🙂
Graag gedaan, Janine.
Mooi, Janine. Mijn eigen moeder staat onderin, achterin, in het dressoir. Veilig en wel. Niet in een sperziebonenblik maar in een bordeauxrode urn met een gouden sierrandje onder het deksel ♥
Dank voor je mooie reactie, Ewald… Ik heb het geluk nog Kerst te mogen vieren met mijn moeder…
Dan wens ik je een mooie kerst met je dierbaren, Janine.
Jij ook fijne feestdagen!! ?