Mario sloot Sofie in zijn armen.
“Geloof me, schat. Niets of niemand had mij kunnen verhinderen om vandaag hier te zijn. Het wordt de gelukkigste dag van mijn leven,’ fluisterde hij in haar oor.
De pastoor die ondertussen ook naar buiten was gekomen, kuchte even en wees daarna discreet op zijn uurwerk. Hij had nog andere plechtigheden gepland en de tijd begon te dringen.
Johnny en Marina knikten en namen respectievelijk Mario mee naar zijn plaats aan het altaar en Sofie naar de bruidskamer om haar make-up bij te werken.
Alle ogen waren gericht op het portaal en toen de bruid eindelijk aan de arm van haar vader verscheen, ging er een algemene golf van ontlading door het gebouw.
Oef!
« Timing
Fanfare »
« Timing Fanfare »
Communicatie
Oef! Deel 2
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Els Ebraert of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Timing Fanfare »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dag Els, je hebt je stukje niet aangemeld als deelnemend aan het weekthema. Keuze of vergeten?
Groet, Ewald
Hoi Ewald,
Dat is mijn bewuste keuze. Toch bedankt voor het melden.
Groetjes