“Wat moeten we doen?” jammerde sofie.
“We laten de chauffeur nog een rondje rijden,” besliste Marina.
“Hij komt zeker”, knikte Kristina.
“Waar is hij?,” zei Sofie.
“Ik bel nog even met Johnny. Misschien is Mario er ondertussen, ” suste Marina.
Even later schudde ze het hoofd. De plaats van de bruidegom voor het altaar was nog steeds akelig leeg …
Toen ze opnieuw de hoek omkwamen, schrokken ze. Er stond een politiewagen voor de kerk. De deur zwaaide open en daar stond Mario.
“Wat is er gebeurd?”
“De politie is inderdaad je beste vriend. Ik had een aanrijding. Ze boden mij spontaan een lift aan omdat het mijn trouwdag is.”
“Je weet er wel de spanning in te houden,” zuchtte Sofie opgelucht.
« Twee gezichten deel 2
Zwaarlijvige moed »
« Twee gezichten deel 2 Zwaarlijvige moed »
Communicatie
Oef!
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Els Ebraert of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Twee gezichten deel 2 Zwaarlijvige moed »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Een spannende huwelijksdag. Maar eind goed, alles goed. Mooi verhaal. 🙂 Rudi
Dank je wel, Rudi 🙂
leuk stukje Els, clou werkt als een bevrijding
Dank je wel, José 🙂