Het moest een keer gebeuren. Tot dan toe veranderde alles dat hij aanraakte in goud. Hij richtte zich op universiteiten, zomerscholen, boeken, muziek, sport en musea. Het werd steevast een succes. Dan moest dit toch ook gaan lukken?
Er was in ieder geval een groot vertrouwen en dito animo. Het was niet goedkoop, maar dan had je ook wat.
Het bleek een grote mislukking. Het was niet te vreten, dat vergeten eten. Waar het precies mis ging, weten we nog niet. Hij vertelde zelf over zijn chagrijn en de afgang. Het proefde als mosterd na de maaltijd.
Blijf maar aan de journalistieke tafel, Matthijs. De culinaire wereld is duidelijk te hoog gegrepen. Jouw “Aan tafel!” is voldoende voor onze media-honger.
Een afgang uit het leven gegrepen <3
Lisette, raak geschoten!
Erg leuke ontknoping! Smaakt naar meer 😉
#Dana, #Ewald, #Irma, dank voor de lovende woorden. Het thema lag zo vooraan, dat ik het niet kon laten liggen.