Ik vond de ansichtkaarten in een grote envelop waar nog vele oude foto’s in zaten. Die foto’s, dat wist ik nog precies. Maar het handschrift en de ondertekening herkende ik niet meteen. ‘Hartje M’. Ik las maar niet verder. Zoveel pijn had ik haar gedaan, het was beschamend om de tekst met haar volle overtuiging dat ik de ware was, terug te lezen. Ze kwam er snel genoeg achter, natuurlijk. En als een dief in de nacht verbrandde ze al haar schepen voor ze me achter liet.
Teruggekeerd bij de mensen die altijd al hebben geweten wat voor lul ik ben, heeft het leven haar kalme ritme weer gevonden. Nu alleen nog even die kaartjes verbranden. In mijn hete schaamoven.
« Wereldster
Het dilemma… (deel één) »
« Wereldster Het dilemma… (deel één) »
Liefde
Post
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Wereldster Het dilemma… (deel één) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Lijmstok, Mooi. Zelfs galbakken hebben gevoel. Daar moeten we ook bij stilstaan.
Prachtig stukje. De mooiste zin vind ik die met de originele variatie op het spreekwoord met de verbrande schepen. <3