Destijds werkte ik als operatiekamerbroeder anesthesiologie in St. Clara. Anekdotes te over, zoals je over dienstplicht pocht. Gemene deler is de hiërarchie in beide instituten. Ook in een ziekenhuis manifesteert pikorde zich in kledingvoorschrift, zodat wij weten wie ons tegemoet treedt en voorrang heeft. Zo marcheren artsen dominant in het midden van elk corridor en soldaten gedwee lateraal. Deze ingesleten rite stel ik tijdens lunch op de proef met een dienblad in mijn handen waarop een bord spaghetti bolognese dampt. Arts met voldaan buikje loopt zijn pieper achterna. Ik houd koers. De frontale botsing blijft niet uit. Internist met bevlekt tenue krabbelt op, herschikt zijn bril en tast vergeefs naar zijn stethoscoop. Ik hoor het membraan knerpen onder mijn klomp.
« Borborygmus
Ophitsers »
« Borborygmus Ophitsers »
Maatschappij
Insubordinatie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Rob van Bedaf of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Borborygmus Ophitsers »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
@Rob: ik geloof je. Je hebt er echt gewerkt.
Subordinatie en geloof zijn twee handen op een buik. Hoe is het met de croque afgelopen? De stethoscoop heeft nog een belangrijke rol gespeeld in WOII. Iets met perslucht en bevrijding, als ik mij niet vergis. Mooie parallel die je hier lanceert. Een heel hartje verdiend. Geen gebroken.
Edit: Mien met hoofdletter by the way!
Beste Rob,
Diesntplicht en vreemde bazen, ooit komt het moment dat volwassen mannen terugleunen en hun ervaringen gaan rondstrooien.
Geeft niet, het ligt er aan hoe het wordt vertelt. ’t Liefst helder geformuleerd en to the pointe, en dat doe je hier uitstekend.
Met vriendelijke groet = hartje,
Chris
Nele: is geloofwaardigheid een nieuw literair criterium?
MIEN: ik heb de overgang meegemaakt van houten zool en leren ‘klomp’ naar Croques. Een hele verbetering voor de nachtrust van patiënten op zaal.
Chris: Dank voor het compliment.
Beste Nele,
blijft altijd een zucht van de lezer om de woordjes te toetsen aan de waarheid. Vaak ook vraagt de lezer zich af in hoeverre het ik-personage overeenkomt met de schrijver.
Onlangs bijvoorbeeld schreef ik in Habana over de gieter-sproeikop op mijn ossenkopstuur die ik gebruikte als communicatiemiddel door er in te praten. Waargebeurd! Een maand lang en menig Cubaan wist er geen raad mee: Wat doettie gek, of zijn ze in de vrije wereld allemaal zo? Werkt dat ding dan echt?
Veel fijne momenten mee beleefd.
Groet,
Rob.
Broeder Robertus: Mooi verhaal maat.
Dank je, Heer Vork.
@Rob, hoewel ik wel een witregel had gewenst om adem te halen, heb je voor mij een kostelijk rebels stukje geschreven. Hartje.
Dank je, Mili!
Ben vooral verheugd met Uw ademnood, bij wijze van spreken.
Groet,
Rob.