“Mama, wat ben ik blij je te zien!” riep Karsten toen hij vliegensvlug de auto indook.
“Je ziet er uit alsof je een spook hebt gezien. Was het niet leuk spelen bij Amelia?”
“In het begin wel, maar beloof je dat je me nooit meer de toestemming geeft om hier terug te komen?”
“Wat is er gebeurd?”
“Haar papa had geen spreekuur en we mochten eens rondkijken in zijn onderzoekskamer. We luisterden naar elkaars hartslag met de stethoscoop, keken in elkaar keel met zo een houten stokje, bestudeerden de binnenkant van elkaars oren en toen zei ze dat ze even iets ging halen. Ze kwam terug met een injectienaald want ze wilde bloed prikken!!! Gelukkig belde jij toen net aan.”

Recente reacties