Leeg. Het hoofd is leeg. Het scherm is leeg. Hoeveel schrijvenden schreven er niet over dit moment enkel om die leegte te verdrijven? En als ik de nu net schreven woorden zou schrappen, dan is het scherm wederom leeg. Dan staar ik opnieuw naar mijn cursor. Dan moet ik nogmaals piekeren over een eerste woord in de verblindende schijnwerper die het lege scherm is. Dus ik typ voort en braak woorden over de smetteloze witheid heen. Schrijven voor een lezer? Niemand wil dit lezen! Dat doet er niet toe. Als ik maar doorga. Door! U bent er nog? Vuile voyeurist, schaamt u! Laat mij toch eenzaam zwelgen in mijn woordendrek. Ik selecteer alles en druk tenslotte maar op de backspace.


Recente reacties