Zo scheen de zon
onbarmhartig
op mijn zomerjurk
die lang niet dun genoeg was
Met mijn voeten
die allang niet meer
in nette sandaaltjes verbleven
maar zich koesterden
in lauwwarme poeltjes
Tussen al die mensen
die ook van woorden houden
en beelden
En luisterde ik
met aandacht
naar prachtige 120 woorden
Terwijl mijn geest zich afvroeg
welk pseudoniem
zich uit de anonimiteit ontworstelde
op de bank
vol in de zon
Trots op meer
dan mooie woorden
Ik zag de verhalenvertellers
de woordkunstenaars
de dromers
en de schrijvers
Met mijn blote voeten
in de klei
rond de Aa
en de nieuwe Aa
Zo galmt het verhAal
mij nog dagen in de oren
Dank je wel
dat ik mee mocht op reis
« Pech!
Pergola »
« Pech! Pergola »
Cultuur, Mensen, Natuur, Poëzie
Het verhAal
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Janneke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Pech! Pergola »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Graag gedaan
Het was een heerlijke reis! Bedankt dat ook jij deel bent van die herinnering.
Aan de Aa staat mijn huis, mijn thuis. Het VerhAal heeft mijn plekje aan de Aa nog specialer gemaakt.
Leuk Janneke. Het was een mooi VerhAal.