Vannacht bouwde ik een stad van Duplo. Een mooie stad met huizen in alle kleuren van de regenboog. De bewoners leefden samen in vrede, er viel nooit een onvertogen woord. Het leven kwam tot volle bloei.
Het werd tijd om te gaan heersen. Alle denkbare rampspoed strooide ik over mijn bevolking heen: overstromingen, hongersnood, verschrikkelijke ziektes, oorlog.
Ik rekruteerde grimmige mannetjes die werden gepropageerd met waanzinnige ideeën over hoe het leven moest verlopen. Met zwaarbewapende konvooien trokken ze door de stad. Ze zaaiden dood en verderf. De klok verschoof ik naar twee minuten voor twaalf. ‘Kijk nou sukkels!’, schreeuwde ik. ‘Jullie zijn in levensgevaar’.
Maar niemand reageerde. De overlevers lachten vriendelijk en gingen door met wat ze nu eenmaal deden.
Beste Annemieke,
Van de vele utopische stukken naar aanleiding van het actuele thema en van andere, eerdere, thema’s is dit er een die qua zeggingskracht en bondigheid boven andere bijdragen uitstijgt.
Mooi werk
Met vriendelijke groet = hartje,
Chris
Ik krijg hier een beetje een onbehaaglijk gevoel bij, heel onderhuids, goed geschreven.
Een met Chris, van mij had deze mogen winnen deze week. <3
@ C.P. Vincentius, Dank voor jouw complimenteuze reactie.
@Hekate, Ook al zo’n mooie reactie. Dank je.
@Bart, Dank je :).
Wat een binnenkomer, zeer indringend geschreven, voor mij ook de winnende
Zuster Annemieke,
Superstuk! We leven beperkt in de Duplostad.
We willen het begrijpen maar dat is de bedoeling niet.
Biertje?
VmetdeVorK.
De juiste woorden.
@VmetdeVork, Biertje is een overwegend goed idee. Dank voor jouw reactie en idee.
@Mathilde, Dank je.