Met 120 woorden schilder ik mijn stukje. Met kleine en grote woorden veeg ik het witte kader dicht. Verplicht gebruik ik de hele pot woorden. Kleurrijk, met verve. Ik overweeg nog wat structuur aan te brengen, maar kan helaas geen ruwe borstel vinden. Met kwast voor de randen en hoekjes en een zachte roller voor het grote vlak, vul ik de witte wand. Niks geen writersblock. Een blokkwast heb ik nog overwogen. Maar daarmee reik ik alleen maar naar het plafond. Reikhalzend is dat slecht voor mijn nek. Het duurt allemaal langer dan ik dacht. En ik had het hok van te voren nog zo goed geschuurd en afgewassen. Met schuurpapier en St Marc, want de letters moeten wel blinken.

Je hebt de randen toch wel goed afgeplakt? 😉
Alles netjes binnen de lijntjes. ?
Dat leest lekker vlot.
Fijn !