In de woestijn
Links aan de horizon verschijnt het konvooi traag in beeld
Ademt op een nieuwe stad
Schreeuwt over vergeten wonden en platgeslagen ongedierte
Gemiste kansen
Stilte verstopt in de kleinste momenten
Verzoek om aandacht kolkt rond het konvooi
Verlangen ongeduldig
Onbevredigde lusten loeren
Nieuwe orde wankelt
Een dunne huid baart zorgen
Het nieuws openbaar
Elk beeld uniek
Geweld vermenigvuldigbaar
De zweep zwijgt nog
Humor geforceerd en zonder techniek
Tranen vullen onbekende leegten
Pijn een constante
Welkom eeuwigheid
Geen reden om vaarwel te zeggen
Samenzijn geen garantie voor contact
Een oase moet goed verzorgd worden
Koel kostbaar water
De dag van morgen vol van het onbekende
Kinderen gaan voorwaarts
Rechts aan de horizon verdwijnt het konvooi traag uit beeld


Prozagedicht met ’n rap-achtig inslag.
Mooi gevat tussen 2e en laatste regel.
Het is mij het hartje wel waard.
Met vriendelijke groet,
Chris
Broeder Mabelus,
Een konvooi wat kort en bondig voorbij paradeert.
Heel mooi. Mijn blik bleef het langste hangen bij:
Nieuwe Orde wankelt.
VmetdeVorK.
ik vind het maar niks
Vincentius altijd paraat.
Broeder Vork,
Altijd nederig jegens uw oordeel.
Elke nieuwe orde wankelt.
Dank je,anoniem, voor je eerlijke oordeel. Waarom vond je het nix?
Veel samenhang kan ik niet ontwaren, maar als keten van associaties (zo lijkt het me bedoeld) toch aardig gedaan en voor mij een hartje waard.
Dank Hay. Associaties in beeldende woorden bij een langs trekkend konvooi.
Dag Peter Mabelus,
Ik vind dat het heel aangenaam leest. Bij mij roept het duidelijke beelden op. Knap stuk.
Dag Annemieke,
Bedankt voor het lezen en het compliment.