‘Het leven is niet rechtlijnig. Het is een kronkelend pad, dat je steeds naar nieuwe uitzichten voert. Als die tegenvallen, trek je gewoon verder.’
Ze brengt het enthousiast. Ik moet stoppen met het herhalen van steeds dezelfde dagelijkse handelingen, vindt zij.
‘Je leeft in louter rituelen. Panta rhei!’
We staan aan de beek bij het kasteel. Hartje zomer, heerlijk warm en zij naast me. Het water meandert langs dichtbegroeide oevers en vol in het blad staande bomen. Vogels zingen. Ik lijk gelukkig.
‘Kom, laten we de beek volgen.’
Toch, twintig jaar leeftijdsverschil. Ze heeft me compleet ingepakt. Me uit mijn comfortzone weggehaald.
We volgen de stroom.
Ik ben een kanaal, denk ik.
‘Hé, de beek loopt dood,’ verzucht ze teleurgesteld.


Leuk stukje.
Komt er een vervolg?
Een <3 tje.
Leuke allegorie. Ook een paar opmerkingen:
* In de tweede zin zou ik ‘voert’ schrijven in plaats van ‘brengt’.
* In de derde zin zou ik van ‘door’ liever ‘verder’ maken.
* Ik vraag me af of die cursiveringen wel nodig (dus functioneel) zijn. Ik heb het gevoel van niet.
Dank @Nell.
@Hay eerste twee suggesties overgenomen. Over het cursief twijfel ik nog even voort.
Dag Hadeke,
Een leuk stuk. De laatste twee zinnen vond ik geweldig.
Groet,
Annemieke