Ik observeer, twijfel, contempleer.
Ik denk, dus ik besta.
Het idee geobserveerde te zijn in plaats van observator, creatie in plaats van creator zou kunnen betekenen dat ik toegestaan word te veronderstellen dat ik ben.
Maar ben ik dan wel werkelijk?
Welk bewijs heb ik anders dan mijn realiteitstoetsing?
Wat ik weet is dat wat ik weet een projectie is van mijn eigen verbeelding.
Maar is dat dan wel ‘mijn eigen’ verbeelding?
Wat is bewijs als het alleen maar voldoet aan voorwaarden die afgebakend zijn binnen een context?
Wat ik weet is dat er meer is dan ik me kan inbeelden.
Ik hallucineer, geniet, heb lief.
Ik besta, denk ik.
Al is het in de verbeelding van een hoger bewustzijn.
SF,
Een heel goed stuk. Wat we waarnemen is alleen dat hele kleine beetje wat we geleerd hebben te kunnen ervaren.
Denk ik. We zijn dat betreft heel erg beperkt en begrensd.
Mijn fantasie bestaat, misschien ook voor een ander.
VmetdeVorK.
Een pareltje ! Die zou ik zelfs durven inkaderen !
Wow! 2 hartjes.
Dit stukje zou ik graag op mijn website plaatsen.
Ik denk niet dat je bestaat. Of toch wel? Eigenlijk heb ik geen flauw idee.
Wel vind ik dit 120 gave woorden. Mooi, denk ik. Denk ik?
Groet,
Annemieke
Mooi stukje, SF! <3
Dag SF,
Een hallucinerend stukje <3
Wel is het volgens mij 'dat mij toegestaan wordt' in plaats van 'dat ik toegestaan word'.
Of mis ik dan iets?