Vrijdagavond, 9 uur.
Paniekerig dwaal ik rond in de uithoeken van mijn bovenkamer.
Het lijkt dat ik haar voor eeuwig ben verloren.
Zij in al haar glorie en schaamteloosheid maar toch oneindige finesse.
De hoge pieptoon in mijn oren wordt steeds luider en de ultrasone trilling maakt alles mistig. Ik grijp krampachtig mijn hoofd vast met beiden handen en slaak een kreet die echoot in mijn eenzaamheid. Een waas keert weer voor mijn ogen en een traan loopt langzaam over mijn linkerwang. Ze spat in duizend zoute druppels op mijn bovenlip. ik stort helemaal in elkaar, met mijn knieën op de houten vloer.
Mijn vuisten donderen met een weergaloze klap op de grond: “Ik weet niet meer wie ik ben!”
Heftig….een erg pakkend verhaal.
Dementie is erg,heel erg.
Een hartje.
Zuster Adriana,
Aangrijpend verhaal. De titel is heel goed verzonnen.
VmetdeVorK.
Dank jullie wel ! 🙂
(origineel wel geschreven vanuit het idee ‘identiteitscrisis, maar ik hou wel van jullie associatie met dementie !)
BAM!
ik = Ik
Eén druppel in duizend druppels zal niet gaan, maar is hier wel wéér zo mooi dat het kan!
Groet + hartje, Rolf van der Leest