De brandende zomerzon maakt van mijn kuras een oven. Verlangend staar ik naar het schaduwrijke groen achter de paleisvijver.
Eindelijk, als zweet op mijn voorhoofd parelt en vlekken voor mijn ogen dansen, hoor ik haar klaterende lach. Met twee hofdames komt Isilde aanlopen. Op slag sta ik kaarsrecht en vergeet de hitte.
Vlak voor mij houdt ze halt. ‘Mijn dappere lijfwacht,’ zegt zij, ‘we gaan in de vijver baden. Sluit je ogen tot wij weer behoorlijk gekleed zijn.’
‘Mijn prinses,’ weet ik uit te brengen, ‘hoe moet ik dan over u waken?’
‘Dat is niet mijn probleem,’ antwoordt Isilde. Ze proest het uit.
Als ik luid gespetter hoor, besluit ik dat waken met de ogen dicht dus echt niet kan …


Mijn zeven ‘hongerstukjes’ kenden eigenlijk nog geen echt begin. Dat volgt nu, geïnspireerd door het stralende zomerweer op onze vakantie … 😉
Dat is gemeen van haar. En jij hebt nog steeds honger.
Dag Hay,
Het fenomeen prequel doet nu dus ook zijn intrede bij 120W 🙂
Met plezier gelezen. Er is sprake van spanning tussen die twee. Er broeit iets.
Het gebruik van twee keer ‘ogen’ in de derde zin, vind ik iets minder.
Die ogen had ik gemist, Han. Zoiets kan natuurlijk niet. Wordt aan gewerkt!
De prequel was noodzaak, want ik was deze serie ooit ergens midden in het verhaal gestart. Nu moet ik nog een kop en een staart aan deze draak zien te breien. In mijn hoofd zit het al. 😉
Dag Hay,
Da’s een rappe aanpassing en verbetering.