De zijwegen vernauwden, de lucht vergrauwde. De meeuwen zonken zeker twee luchtlagen. Paardenhoeven zwoegden door de grijze lucht die regen rook. Het was nog niet gevallen, maar de lucht voelde al zwaar en rook naar regenend onheil. Beter om het meest rechte pad te volgen, welke was dat? Regen modderde de paardenhoeven roestbruin. Het dier snoof en hijgde. Meer vragen van zijn trouwe viervoeter was niet eervol. Hij stapte zelfs af en klopte het op de hals. ‘Blijf bij me, niet omdat ik je baas ben, maar als vriend, de enige die ik hier heb in dit oord.’ De nacht viel minder donker dan verwacht. Sterren weerspiegelde perfecte harmonie. Ontelbaar zoals was beloofd. Dit moest door God bedacht zijn, toch?

Boeiend stuk, intrigerend taalgebruik, kom ik hier zelden tegen. En dan kan ik niet eens twee <3 geven.
Ik mis geloof ik een "naar" in de derde zin, "meest rechte" moet "rechtste" zijn lijkt mij, en "welke was dat?" kan ik niet goed plaatsen, omdat je met welke naar het pad verwijst en volgens mij klopt dat niet (welk zou m.i. beter passen: welk pad?). Achter ontelbaar hoort een komma.
Het lezen wordt duidelijker als je alinea's zou toepassen.
In het begin van het stukje is er een grijze lucht , waaruit elk moment regen kan vallen. Dan valt regen en kleurt paardenhoeven roestbruin.Twee regels verder is er een stralende sterrenhemel. Beschrijf je een hele avond?
met vriendelijke groet,
Chris
Schlimazlnik, het was een bewuste keuze ‘ die regen rook’.
Ik duik graag in de beelden die ik bij een verhaal heb.
Maar ik begrijp je opmerking.
Chris, ja de avond viel en toen bleek het minder donker dan verwacht…
Mooi taalgebruik, dat zeker. Alleen al daarvoor geef ik je een hartje. Het einde vind ik inhoudelijk wat aan de vage kant. Wél van begin tot eind een fraaie sfeer.
Achter ‘weerspiegelde’ hoort nog een n.