Ik dacht: laat ik zomaar wat schrijven. Geen inspiratie en te lui om er op te jagen.
Uit het raam kijken helpt niet. Er passeert een trein, gevuld met mensen en hun verhalen. Misschien kijkt er iemand naar buiten, ziet het raam waarachter ik zit en vermoedt hier een verhaal. Dat kan. Het huis is bijna anderhalve eeuw oud, daar zal het niet aan liggen.
De klok tikt, de koffie dampt, de sigaret rookt en ik trommel met mijn vingers op het bureaublad.
De wereld zit vol verhalen, maar vandaag lijken ze ongrijpbaar.
Er vliegen ganzen over. Dat lucht op. Ergens, lang geleden, zal er iemand gezeten hebben met een ganzenveer, inktpot en een leeg vel papier.
Achter een raam.
Een mooie mijmering, @Han
Prachtig slot.
Dag Nel,
Dank je.
Ik mijmer graag. Voor mij is dat het fundament van schrijven. Nou ja, goed. Één van de fundamenten.
de zoektocht van de schrijver!
Een gegeven dat iedere schrijver wel zal herkennen. Mooi rond einde.