Met haar ogen gesloten ligt ze op de sofa. Hij fluistert: “Laat je aandacht vloeien van je tenen naar je kruin”.
Ze probeert het gedreven, maar blijft hangen bij haar borstkas. Het lijkt wel of er een steen op ligt. Zit daar wat ze zeggen een chakra in de knoop of zit haar BH gewoon te strak?
“Het kan zijn dat je even afgeleid raakt. Probeer dan vriendelijk weer terug te keren naar je lichaam” onderbreekt hij haar gedachtestroom. Lichaam?, denkt ze, ik voel alleen een rotsblok.
“En mocht je iets voelen, laat het er dan gewoon zijn” gaat hij verder.
Plots voelt ze een breuk in de harde massa. De tranen stromen over haar wangen. Ze is hem kwijt.


Fijn beeldend stukje, maar ik vind het einde nogal onbevredigend. Hoe komt het dat ze dat rotsblok plots kwijt is? Waarom huilt ze?
Je begint citaten steeds met een spatie na de aanhalingstekens, dat staat niet zo mooi.
“Hem” kun je op 2 manieren opvatten. Maar blijkbaar is die suggestie niet duidelijk genoeg. Te vaag. Moet nog wat oefenen met die 120 woorden.. ; )
Wat de aanhalingsteken betreft. Ik dacht dat het zo hoorde, maar (even opgezocht) dat hoeft inderdaad niet (meer?). Bedankt voor je reactie!
Prettig geschreven stukje. Het slot vond ik ook minder. Het kwam heel plotseling. 120 woorden is inderdaad een uitdaging. <3
Hai Nel,
Ja, het is een goede schrijfoefening. Normaal schrijf ik columns, korte verhalen en gedichten. Dit is een andere tak van sport. ; )
Bedankt voor je hartje!
mooie beschrijving van een doorbraak. Alleen waarom die doorbraak?
Ik zou dat eigenlijk aan de lezer moeten overlaten, te bedenken waarom de doorbraak kwam. ; )
Maar de doorbraak komt omdat ze er voor het eerst bij stil staat en het zichzelf toestaat te voelen. Zoiets. : )