Wat zag Chantal in die gast? Oké, Armin bewoog soepel, strooide met cadeautjes en gaf het gevoel dat ze een begeerlijke vrouw was. Dat ze mij niet zag zitten, pech, maar ze moest toch inzien dat die vogel niet deugde?
Toen ik haar erop aansprak, lachte ze me uit. ‘Rot op, met je puistenkop. Je zult nooit de man zijn die hij is, met je kleine pikkie.’
Een stomp in mijn maag zou minder hard aangekomen zijn. Ze praatte anders nu en was duidelijk niet opgewassen tegen zijn gladde praatjes. Als ze zijn vrienden niet zou plezieren, hoorde ik later, zou hij haar zusje pakken. Hij had veel vrienden, heel veel vrienden. Ik had zijn gladde smoeltje moeten verbouwen, verdomme.
« Man en paard
Kinnesinne, vriendjespolitiek en willekeur »
« Man en paard Kinnesinne, vriendjespolitiek en willekeur »
Liefde, Maatschappij
Vrienden
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Leonardo Pisano of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
20 reacties
Reageren
« Man en paard Kinnesinne, vriendjespolitiek en willekeur »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recht voor zijn raap, LP!
Actueel thema in kort bestek @Leonardo
En weer goed geschreven!
@Nel en @Conny: dank jullie.
Pubers, verliefdheid, jaloersheid en grofgebektheid. Dat levert gekreukte zieltjes op. De afrekening vogt in het fietsenhok, na schooltijd.
Mooi stukje! Hartje!
Met vriendelijke groet,
Ja zeg, zo kunnen sommige jongens echt doen.
Zowel pech als gewas in dit verhaal.
Dank je, Chris. Hier is toch wel wat meer aan de hand dan puberale verliefdheid?
@Lousje Рha, dat is een leuke estafette. Steeds het weekwoord ̩n dat van de week ervoor combineren. Wie doet mee?
De harde werkelijkheid van erbij willen horen in deze tijd. Jouw tekst laat aan duidelijkheid niet veel te wensen over. Mooi.
Jouw schrijfstijl spreekt mij aan, het leest gewoon lekker. Een opmerking: Is het niet: Gaf “haar” het gevoel? (regel 2) en ik geef je geen hartje, want ik loop al achter.. haha
Dank je, @Harrij. Of het gaat om erbij te willen horen, betwijfel ik 😉
Wat lief, @Miranda! Ik ben inmiddels wereldberoemd in kleine kring. Welkom bij mijn fanclub van (nu) 13.
Gaf “haar” het gevoel zou m.i. in dit stuk alleen kunnen als het vanuit HAAR perspectief zou zijn geschreven. Hoe zou de verteller/hp dat anders kunnen weten?
Nu is het een algemene vaststelling zoals de hp het oppikt.
Ik win volgende keer graag jouw hartje, maar laat me eraan toevoegen dat het me vooral gaat om te oefenen in infocompact schrijven. In die zin is een hartje weliswaar prettig en gewaardeerd, maar bijzaak.
Mooi direct geschreven, gaat tot op het bot.
Kun je uitleggen wat infocompact schrijven is (zo compleet mogelijk in beperkt aantal woorden?)?
@Karin – infocompact is mijn eigen kreet 🙂 Ja, “geen woord te veel”. Met zo min mogelijk woorden informatie overbrengen, inclusief sfeer/setting, karakterduiding, gemoedstoestand, e.d.
Je vraagt van de lezer nogal wat, maar naar mijn inzicht krijg je zo maximale betrokkenheid van hem/haar. Ook prikkel je zijn/haar fantasie want je kauwt zo min mogelijk voor. Ergo, maximale lezersbeleving / entertainment, en dat is waar het om draait, toch? Show, don’t tell, uitleg, etc zijn allemaal componenten die de lezersbeleving doen verminderen. Let wel, niet meer dan mijn mening; het is geen feit.
Helder @Leonardo. Naar mijn mening ben je daar goed in geslaagd 🙂
Blij om bij je fanclub te mogen horen Leonardo. Bedankt voor je uitleg. I get it: Less=more.
Dank jullie, @Karin en @Miranda. Stimuleert om door te gaan 🙂
@Leonardo, een goed stuk en goed geschreven al zou het zo kunnen zijn dat het toch iets te compact is, daar niet iedereen lijkt te begrijpen waar het over gaat. Of het is te ver van het bed. Kan ook.
Gevoelens kun je niet geven. Je kunt ze wel krijgen. En de oorzaak van die gevoelens liggen dan in jezelf. De aanleiding kan van buiten jezelf komen.
Los hiervan: taalkundig zou het toch moeten zijn dat hij haar gevoelens geeft. Je geeft iets aan iemand. In dit verhaal denkt hij haar het gevoel te geven dat ze een begeerlijke vrouw is.
Smoeltje vind ik niet erg sterk. Alsof het om een kind gaat, en dat zal vast niet zo zijn.
@Ineke – bedankt voor het lezen en je commentaar. Ik zie een verhaal als een contract tussen schrijver en lezer, met rechten en plichten voor beiden. De schrijver belooft onderhoudend te zijn en de belooft zich in te spannen het verhaal te doorgronden. Het kan best dat het evenwicht in dit geval is verstoord, maar dat hier sprake is van een loverboy lijkt me toch tamelijk duidelijk.
“het gevoel geven” is m.i. een uitdrukking die equivalent is aan “de indruk wekken”. Dat heeft niets te maken met gevoelens. Het perspectief ligt bij de hp.
Ik ben zuinig met gebruik van verkleinwoorden. Hier heb ik smoeltje gebruikt om de minachting die de hp voor de loverboy voelt te duiden c.q. te versterken.
@Leonardo, wat mij betreft is er geen sprake van een contract tussen lezer en schrijver. De schrijver schrijft wat hij wil schrijven, zonder rekening te houden met wie dan ook. Dat is zijn goed recht. Ga je publiceren, dan is je enige verplichting dat je je stuk zonder fouten van welke aard dan ook is. Ik zie daarnaast geen andere rechten en plichten.
De lezer hoeft en moet niets. Het staat de lezer vrij te vinden wat hij/zij vindt van het gelezene. Pas wanneer de lezer reageert op het stuk is er de verplichting het stuk zorgvuldig gelezen te hebben.
En omdat er over smaak valt te twisten, kan het heel goed zijn dat er allerlei verschillende reacties komen.
Een meisje kan denken dat een loverboy haar het gevoel geeft dat ze belangrijk is, dat ze ertoe doet, dat ze iemand is. Dat ze aantrekkelijk, slim, mooi, lief enzovoort is. De loverboy anticipeert daarop door opmerkingen te maken, gedrag te vertonen enzovoort waarvan hij weet dat een meisje in bepaalde omstandigheden daarbij bepaalde gevoelens zal krijgen.
“Armin gaf het gevoel dat ze een begeerlijke vrouw was”, is zowel taalkundig al feitelijk fout.
Wanneer je gevoel (of wat dan ook) geeft, dan geef je dat aan iets of iemand. Vergelijk:
“De indruk wekken” doe je met bepaald gedrag. En het is iemand anders die naar aanleiding daarvan iets kan voelen, denken, vinden.
Of mensen wel of niet door hebben dat dit verhaal over een loverboy gaat en wat de verteller hiervan vindt, heeft veel te maken met het eigen referentiekader. Ook heeft het te maken met het je inleven in de karakters van een verhaal.
De één kan daarom denken dat het om een puberverhaal gaat, en de ander kan er daarom een loverboyverhaal in lezen. en weer iemand anders kan denken dat het gaat om erbij willen horen. En ja, daar kan het best wél om gaan, zo’n meisje wil ergens bij horen en voelt zich alleen. Een gemakkelijk slachtoffer, dus.
Smoeltje vind ik nog steeds niks. Mombakkes of smoelwerk zou meer op zijn plaats zijn. Vind ik dan,