De zaal loopt langzaam leeg. Een vrouw blijft alleen achter, op zoek naar haar schoenen. Ze weet niet wáár of wannéér zij ze heeft uitgedaan.
Buiten is het koud en nat. Ze móét haar schoenen vinden.
Dan ziet ze onder een stoel een paar afgetrapte pumps met hoge hakken. Ze trekt ze aan en ze wankelt naar buiten.
Als ze een poosje gelopen heeft, verdwijnt plotseling de stoep en wordt de aarde drassig. De pumps blijven steken in de modder. De vrouw bevrijdt zich en gaat blootsvoets verder.
Overblijfselen van de kringloop der natuur: dode takken, resten van diertjes, natte bladeren en bruine aarde hechten zich aan haar voeten.
Het deert haar totaal niet, haar nieuwe schoenen zitten als gegoten.
Dus : schoenen kwijt, pumps aan, stoep op, stoep af, pumps uit, vieze voeten. Duidelijk.
@Lijmstok Dat is de feitelijke samenvatting. Alleen de “vieze voeten” staan niet in het verhaaltje vermeld. Dat is al een interpretatie. Ze hult zich in de materialen die moeder aarde voortbrengt.
En de diepere lagen van deze droom kunnen we met een gerust hart aan Freud overlaten of aan anderen die een poging willen wagen. 😉
Een droom? Ja, dat kan natuurlijk ook.
Ik had het idee dat je gewoon met het beeld van die vrouw in een lege zaal begon en dat je van daaruit verder associeerde. Maar dromen zijn denk ik ook weinig anders dan onbewuste associaties.
@Nel, ik ben trots op vrouwen die op een zeker moment hun pumps weten uit te trekken. Ik lees iets anders in je laatste paragraaf. Is het niet zo dat de vrouw de dood tegemoet loopt c.q. accepteert?
@Mili Je interpretatie klopt. Ik heb het slot veranderd, er is nu een meer open eind.
Gisteren lukte dat me niet, de vrouw dreigde weg te zakken in de modder.
@Nel, hoewel modder die tussen je blote tenen opborrelt een heerlijk gevoel is. Heb geglimlacht om je nieuwe schoeneneinde, vandaar een hartje.
Ik heb genoten van de ommezwaai, daarom ook een compliment.
Zelf erger IK me echter aan die onnodige streepjes om iets te beklemtonen.
@Henk – die streepjes kunnen uiterst functioneel bedoeld zijn. Hier lees ik dat waar/wanneer een groot belang heeft voor de hp; een soort van paniekaanval die zonder streepjes niet duidelijk is. Moet (taazeurtje: het streepje behoort op beide klinkers) benadrukt de paniekstoestand.
@Nel – loop je tekst nog eens na. Ik vind hier en daar wat overbodige woorden (hechten > vast kan weg, bijv). Ook wanhopig is een stuurwoord n.m.b.m. Dat druk je al uit door de streepjes.
Bedankt voor de reacties, @Mili, @Henk
@Leonardo, je hebt gelijk.
Ik heb de overbodige woorden die je noemde weggehaald en er een paar (hopelijk minder overbodige) aan toegevoegd. Het blijft schuiven op 120w. 🙂
@Nel, een laatste. Dan laat ik je echt met rust. 🙂 De diertjes die zich hechten aan haar voeten, wat is dat? Zitten er bijterige tandjes aan en sleept zij dan ook staartjes mee? Of wil je er bijvoorbeeld regenwormen mee duiden die zij plet en zich dan in een laatste stuiptrekking in haar voeten boren. O jakkes, ik houd nu echt op.
@Mili Zeker bij mijn eerdere versie, maar ook nu zijn die diertjes ( ik ga er resten van diertjes van maken) een verwijzing naar de dood: de wormen, de maden waaraan de mens uiteindelijk wordt overgeleverd
@Nel – ik blijf je pesten. Ik had ze niet allemaal geduid om je niet te lui te maken 🙂 “wankelen” drukt al onzekerheid uit (althans in het beeld dat ik voor me zie) en derhalve kan “onzeker” m.i. weg. Plotseling is ook een woord dat vaak niet hoeft. Nu houd ik op. Zijn wel leuke voorbeelden die ik kan gebruiken in mijn boekje over informatiedichtheid, waar ik aan werk.
En weer bedankt @Leonardo Klinkt interessant: je nieuwe boek.
Ik laat plotseling staan, daar had ik al eerder over geaarzeld,
maar er hier toch voor gekozen. Ben benieuwd naar je argumentatie daarover in je boek.
Ik denk, dat ik je wel begrijp: het moet uit de tekst zelf voortkomen. Ik let er voortaan op geen stoplappen te gebruiken.
Onzeker wankelen is inderdaad dubbelop. Daar ga ik iets aan doen.
een soort droom dat ineens normale dingen niet normaal zijn; toch loopt het hier niet fataal af