Ik heb er nooit echt bij stilgestaan of het uitbundig gevierd, mijn verjaardag. Het is uiteindelijk maar een getal, een nieuw jaar. Ik merk nochtans dat, nu ik tram 3 dichterbij zie komen, ik begin te denken van ‘oh-oh’. Het is geen paniek, maar toch … 30 jaar! Het klinkt als heel veel en tegelijkertijd als heel weinig.
Natuurlijk besef ik dat ik hier niet om moet gaan ‘zagen’. Genoeg mensen die het helaas nooit tot hier hebben gemaakt of het zullen halen. Ik ben het trouwens zelf ook nog niet …
Toch is dat stemmetje er. Eentje die kwekt over ouderdom en bestemming. Kortom, over het leven! Wat ga ik er nog mee doen, behalve het verleven? Eerst maar even verjaren!
« Liefste
Ondersteboven »
« Liefste Ondersteboven »
Fictie, Maatschappij, Mensen
Een stemmetje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Stefanie Rls of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Liefste Ondersteboven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wees gerust. Bij elke nieuwe verjaardag met een 0 op het eind blijf je daar kalmer onder, weet deze ervaringsdeskundige… 😉
Beste Stefanie,
Maak van de mijlpaal geen struikelpaal! Natuurlijk verander je, te zijner tijd, verander daarom zo natuurlijk mogelijk. En gun jezelf het kind te zijn, dat verbaast, ontdekt. En als je eenmaal bejaard bent, doe zoals ik en neem die bejaardenkorting!
’t Hartje zit erbij.
Met vriendelijke groet,
Chris
@ Stephanie
Verjaren. Gek woord is verjaren, klinkt als kaas. Of als een wijn die over datum is. Maar zal jij dat zijn? Over datum?
🙂 over dertien jaar ben ik tachtig jaar;-P. Dertig lijkt als gisteren. Zoeffff.
Zoals Chris schrijft: gun jezelf kind te zijn.
En … neem je innerlijk kind mee je toekomst in. Mét een fikse dosis humor.
Herkenbaar. Ik ben een paar jaar ouder dan jij, maar dat piekeren duurt nog wel even.
@Iedereen : dank voor de hartjes, de feedback en het hart onder de riem 🙂