Voor mij ligt het woud waar de dood stil en grijnzend op me wacht. Kale stammen en doornige groeisels glinsteren in het koude licht van een volle maan, witter dan het witste wit.
Als alle moed mij in de schoenen zinkt, hoor ik de jammerklacht van haar die ik met mijn leven zou beschermen, maar desondanks verloor.
Mijn hart wint de strijd. Als in een droom overwin ik mijn angst en schuifel voetje voor voetje verder. Midden in het verdoemde woud vind ik haar terug.
‘Waar bleef je toch zo lang?’ vraagt zij.
‘Ik kon je nergens meer vinden.’
‘Blijf dan voor altijd bij mij.’
Pas als ik haar tanden in mijn nek voel, weet ik zeker wat zij bedoelt.
Ik heb ‘het verloren woud’ achteraf vervangen door ‘het verdoemde woud’. Dat vind ik in dit stukje passender. Bovendien gebruik ik dan niet twee keer vlak achter elkaar hetzelfde werkwoord.
Had je dat niet door? Je kunt vrouwen niet vertrouwen.
Ach, misschien is dit wel gewoon wat hij ook wil… 😉
Ja, ik vind het de moeite waard. dit verhaal.
Ik doe het zelf ook vaak, het woordje een gebruiken daar waar de beter past. Een maan of de maan. Er zijn inderdaad meer manen, maar wij hebben het meestal toch echt over die ene maan. De maan derhalve.
Ik twijfel daarover, Henk. We spreken ook vaak over een onbewolkte hemel, terwijl we toch ook maar één hemel kennen. Alleen zonder bijvoeglijk naamwoord moet je denk ik altijd ‘de maan’ schrijven als je onze aardse maan bedoelt.
Dag Hay,
Niet mijn genre. Wellicht dat me daarom twee punten opvallen.
‘En ja hoor’ vind ik niet binnen de sfeer passen.
‘weet ik wat zij bedoelt’ ‘weet ik zeker wat zij bedoelt’. Hij moet een vermoeden hebben gehad (denk ik) maar ging uit liefde door, tegen beter weten in.
Toch een <3
Dag Han,
Dit is normaal ook niet echt mijn genre, hoewel ik wel graag fantasy schrijf. Eigenlijk wilde ik niets vampierachtigs schrijven. Dat ging zo’n beetje vanzelf toen ik vanuit dat beginbeeld verder associeerde.
Met dat ‘En ja hoor’ geef ik je meteen gelijk. Dat viel me zelf bij het herlezen ook al op, maar ik kwam er nog niet toe het aan te passen. Dat ga ik nu wel doen.
Over het woordje ´zeker´ moest ik iets langer nadenken. Ik heb het achteraf ook toegevoegd.
Dank voor je hartje, al vind ik af en toe wat zinnige feedback eigenlijk veel belangrijker.
Dag Hay,
Ik wist natuurlijk dat je het ging aanpassen.
(Let wel. Niet omdat het mijn suggestie was. Mijn arrogantie heeft zijn grenzen 😉 )
En dan verdient het een hartje 🙂
😉