‘Zo vaak wenste ik mensen hoop toe, doch tegenwoordig lukt het mij steeds minder.’
‘Hoe komt dat?’
‘Geen idee.’
‘Jawel, je weet het wel. Je bent weer eens hevig teleurgesteld.’
‘Jij zegt het, ik zit eigenlijk in de neutraalstand’
‘Kun je vanuit die stand niet iets hoopvols schrijven? Iets vriendelijks?’
‘Je zeurt aan mijn kop. Ik kan niet op commando schrijven.’
‘Ik schaam mij voor je.’
‘Ga dan, we zijn toch niet met elkaar getrouwd?’
‘Wij hebben een relatie voor het leven, gekkie. Daar vallen trouw zijn aan jezelf en dus aan je idealen onder. Wat er ook gebeurt.’
‘Trouw blijven aan mijn idealen? Trouw blijven aan onze idealen? Het lukt mij niet meer.’
‘Ja, wij kunnen het wél. Samen.’


Ik lees er een prachtige dialoog met jezelf in.
:-DHenk., dank je.
Dit voelt inderdaad @Henk als trouw aan jezelf. Mooi stukje. <3
@ Harrij, dank je <3
Taalfouten?
@Mathilde in je voorlaatste zin staat een woordje te veel: “Het lukt me mij niet meer”
Heel mooi, Mathilde. Hartje
@ Frank, wil je dat extra woordje alsjblieft verwijderen? Kan dat? Mag dat?
@ Nel dank voor het hartje.
@mathilde, geen probleem, maar dan moet er ergens anders wel een woordje bij om de teller op de 120 te houden. Roep maar waar 😉
Mooie interne dialoog, Mathilde! <3
@ Marlies, dank je.
@Frank, zo snel ben ik niet. Ik moet eerst nog aan robotje in spé veel herschrijven.
Fijn, dat je het wilt doen.
@Frank opeens weet ik niet meer of die 120w met of zonder titel geschreven worden.
@Frank, dank voor het herplaatsen
Een dialoog met je schrijvende alter ego. Mooi gedaan…
Voor het allereerste woord ontbreekt nog wel een aanhalingsteken.
@Hay, dank je wel.
@Frank, zou jij er a.u.b een aanhalingsteken voor willen zetten? Of is het de bedoeling dat ik je nogmaals het stukje toezend?
@Mathilde aangepast 🙂
@Frank,dank je wel.
mooi, de liefde die de trouw steunt