Ik zie de vogels wegvliegen terwijl ik probeer overeind te krabbelen. Het lukt me niet meer. Oh, wat zou ik graag met ze meevliegen, waar ze ook heen gaan.
Een ijdele hoop.
Ik voel de kracht uit mijn lijf verdwijnen en ik vraag me af hoe lang het duurt voordat iemand me vindt, hier in het veld. Ik val neer en de vogels verdwijnen uit mijn blikveld.
Opeens is de pijn weg. Ik probeer nog een keer overeind te komen en deze keer lukt het. Ik voel me licht en begin te rennen, naar de vogels toe. Ik hoop nog steeds met ze mee te vliegen. Ik hoop, ik hoop.
En ik vlieg me ze mee, waar ze ook gaan.
Beste Likaiar, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie